Niania od zaraz [ 2/13 ]

A/N: uwaga w tym parcie znajdziecie jako taki spojler do dramy pinocchii oraz trochę przekleństw. Jeśli znajdziecie jakieś błędy - napiszcie o nich. Miłego czytania xx

°°°°

Dźwięk, który uchodził spod jego palców był uspokajający. Stukanie w blat stołu okazało się świetnym sposobem na rozluźnienie. Był zbyt zmęczony aby być jeszcze wściekły. Okej, na samym początku, gdy minął pierwszy szok, trzęsło nim ale energiczna siedmiolatka wzięła go w obroty. Zaczęła od niewinnych puzzli aby przejść do zabawy w chowanego i berka, a na końcu w piratów i rycerzy. Jeśli myślał, że to nudzący się Taehyung wymęcza go na amen, to teraz cofał te słowa. Zdecydowanie małe dziewczynki były szalone. Teraz padał na przysłowiową twarz. Wypił już co najmniej trzy kawy ale oczy dalej zamykały mu się same. Tylko fakt, że znajdował się w mieszkaniu obcego ale przystojnego faceta nie pozwalał mu zasnąć. To właśnie na niego czekał teraz a zegar wybijający pierwszą w nocy dobijał go. Powinien teraz leżeć z Tae przed telewizorem przysypiając i oglądając kolejny odcinek dramy. Następnego dnia miałby wolne a w poniedziałek poszedłby normalnie do pracy. Problem polegał na tym, że od godziny była już niedziela, został wyrzucony z roboty a pinocchi nie ma powtórek. Skąd on teraz będzie wiedział czy Lee Jong Suk, aktor grający głównego bohatera, wsadzi swojego brata za kratki?! Skąd? To było niesprawiedliwe. Soomin spała już od dobrych trzech godzin. Zmusiła go jeszcze do czytania książki aż nie zaśnie. Jimin w duchu modlił się aby Morfeusz ruszył dupę i przylazł do dziewczynki. Przyszedł, ale chłopak był pewny, że spóźniał się specjalnie. Pieprzony dziad.

Odgłos przekręcanego klucza w zamku zadziałał na niego niczym kopnięcie prądu. (Co najmniej 500 volt) Zerwał się z krzesła i poprawiając wymiętoloną bluzkę podbiegł do drzwi. Niemalże zderzył się z właścicielem mieszkania. Wstrzymał oddech zdając sobie sprawę jak blisko siebie stoją, dotykając się prawie nosami. Starszy uniósł brwi z kpiącym, acz zmęczonym uśmieszkiem.

-Przepraszam.- speszony Jimin zrobił krok do tyłu.

-Luźno... zrobiłbyś mi herbatę?

-Jakbyś sam nie mógł.- wywrócił oczami dopiero po chwili odzyskując rezon.-Och.. znowu przepraszam.

-Plus pięć punktów dla Slytherinu. Ale naprawdę proszę cię o tą jeszcze jedną przysługę, jestem padnięty.- zrzucił torbę z ramienia.

Park pokiwał jedynie głową i powlókł się z powrotem do kuchni.

-Soomin już śpi. Posprzątałem te puzzle z salonu i nie, nie zaglądałem ci do pokoju. I tak, przypaliłem ci patelnie. Przepraszam

-Płyta ci się zacięła? Moja córcia pewnie cię poinformowała o tym, że ja raczej nie gotuje. Nie musisz tak ciągle przepraszać.- wzruszył ramionami, zdjął marynarkę i poluzował krawat. -Po za tym chyba ja to powinienem teraz robić. -zmarszczył brwi.

-No.. nie powiem, chociaż by wypadało. Przez pana wywalili mnie z roboty.- stwierdził kwaśno.

-Zachowałem się jak ostatni idiota. Bogu dzięki, że jesteś porządnym chłopakiem.- przetarł oczy. -No i mów mi Yoongi a nie per Pan.

-Okej. Chyba nie jesteś złym ojcem. Miałeś trudną sytuację ale mógłbyś powiedzieć swojej córce, że nie powinna tyle mówić o rodzinie obcym ludziom.

-Naprawdę? Zazwyczaj taka nie jest.. no wiesz, trudno pod pasować jej z nianią, średnio je wszystkie lubi. Chyba cię polubiła.

-Pozwolę to sobie uznać za komplement.- pokręcił głową rozbawiony. Zalał herbatę wrzątkiem i podsunął go starszemu. -Och, tylko nie zrobiłem z nią lekcji. Nie byłem najlepszym uczniem w szkole i..

-Nic się nie stało. Mój znajomy jest nauczycielem, po za tym Soomin jest w tym naprawdę dobra.

-Z matematyki na pewno.- zgodził się. Nie mógł powstrzymać się od obserwowania Yoongiego kątem oka. Wyglądał seksownie. Szczególnie z rozpiętymi trzema guziczkami koszuli. Tak, policzył je.

-Więc jak sam mówiłeś - wypadało by przeprosić. Naprawdę przepraszam.- wyszarpał portfel z kieszeni. -Trzymaj. To powinno choć trochę wynagrodzić szkody jakie ci wyrządziłem.

-No bez jaj.- Jimin stał przy blacie i jego oczy robiły się coraz większe gdy starszy kładł kolejne banknoty przed nim. -No bez przesady, facet. Biedny to ja nie jestem! Stówa mi wystarczy.

-Jak ci dają, to bierz. Złote przysłowie.- przesunął pieniądze w jego stronę.

-Nie ma opcji. Nie będę cię wykorzystywał, naprawdę stówa mi wystarczy. Albo nawet mniej!

-A znajdziesz jutro prace?

-Co?- spytał zbity z tropu.

-No właśnie nie. Prze ze mnie cie zwolnili a jakoś musisz chyba żyć, cnie?

-Mam współlokatora. Przeżyje, nie musisz się litować. -prychnął.

-Zdobywasz kolejne punkty dla Slytherinu.

-Nie łapię.

-Nie musisz. Po prostu Soomin przechodziła ostatnio fazę na Harryego portiera czy jakoś tak...
-Puściłbyś jej Totoro a nie..

-Sens w tym, że ona go nienawidzi. Widziałeś jej pokój? Wbrew pozorom nie jest cukierkowa, ona kocha marvela i te sprawy.

-Jak mój znajomy! On nawet rysuje dla nich komiksy.

-Serio? Nie żeby coś ale ja też jestem ich fanem.- wyszczerzył się.

-Zagadam z nim, obiecuję ale teraz będę już leciał. I nie chcę od ciebie żadnych pieniędzy.- Jimin wyminął go.

W korytarzu odnalazł swoje buty i ubrał się.

-Więc zostań nianią Soomin.

Tego się nie spodziewał

°°°°

-I oczywiście zgodziłeś się?

-Tak.

-To po jakiego grzyba zrzędzisz? Trza było powiedzieć nie.

-Żeby to było takie łatwe! Byś go zobaczył.- Jimin rozpływał się leżąc na łóżku Taehyunga.

-Nie ekscytuj się tak, bo orgazmu dostaniesz.- blondyn ponownie usiłował go zepchnąć na ziemie. -Masz swoje łóżko, kretynie.

-W ogóle mnie nie rozumiesz.

-Stary, jest trzecia w nocy. Nie pierdol, tylko idź spać.

-Nie pierdol, bo ci się rodzina powiększy. Strzelam focha.

-Jak dla mnie możesz sobie nawet w łeb strzelić, narzekać nie będę.

-Kiedyś cię zabije. Dupek.- Park sturlał się z łóżka, upadek zamortyzował rękoma i wstał.

-Też cię kocham.

-Bujaj się.

°°°°

-No, to jaką podejmujesz decyzję? Chcesz dostać prawym czy lewym sierpowym?

-Jin, ochłoń.- wtrącił się Namjoon. -Yoon nie miał wyboru.

-No i? To mógł być pedofil, do cholery! Czy ty w ogóle myślisz?!

-Kurna, postaw się w mojej sytuacji. Co ja miałem zrobić? Sytuacja była krytyczna, musiałem szybko znaleźć rozwiązanie.

-No nie gadaj.- sarknął rozwścieczony.- Naraziłeś własną córkę, do chuja pana! Co z ciebie kurwa za ojciec!

Zapadła cisza. Namjoon objął mocniej Junga w pasie i przysunął do siebie. Hoseok nie protestował z szeroko otwartymi oczami patrząc się na swoich Hyungów. Seokjin nie był taki. Zszokował go.

-Chujowym.- głos Mina drżał dziwnie, jakby niesiony był przez morskie fale.

-Gdybym ja...

-Ale nie dostałeś.-Kim znów włączył się do rozmowy. -To nigdy się nie wydarzyło i nie wydarzy. Pogódź się z tym wreszcie.

-Zmieńmy temat.-mruknął Hoseok.

-Pomożesz jej więc z lekcjami?- Min odchrząknął prostując się na fotelu.

-Jasne.

Gdy Seokjin wyszedł Yoon schował twarz za dłońmi usilnie starając się nie płakać.

-Wcale nie...

-Po prostu idźcie.

°°°°

Jungkook rysował komiksy. Jakkolwiek dziecinnie to brzmiało - spełniał się życiowo. Wciąż studiował na akademii sztuk pięknych ale dzięki fartowi zdobył już pracę. To było właściwie ciut nierealne - ludzie pracujący nad komiksami pomniejszymi marvela w jakiś magiczny sposób odszukali go i zaproponowali pracę. Grzechem było by odmówić. Nie zarabiał wybitnie dużo, starczyło jednak na wszelkie opłaty i tzw. koszty wyjątkowe. Przy okazji dostawał często limitowane serie komiksów i gadżetów. Mógł szpanować wśród znajomych. Pomimo osiągnięcia pełnoletności wciąż mieszkał ze swoimi przyjaciółmi. Właściwie w ich wspólnym mieszkaniu, które wynajmowali i tak po znajomości, a więc taniej, cały czas się mijali. Jimin był dostawcą, jeździł po całym Seoulu rozwożąc paczki i, sporadycznie, listy. Taehyung aktualnie miał urlop zdrowotny ale zazwyczaj pracował on z Parkiem.

-Halo?

-Cześć, Kookie. Co robisz?

-Przeglądam pornografie na twoim laptopie, a co?

-Żartujesz, prawda?

-Nie. Wiedziałeś, że...

-Nie! Nie chcę wiedzieć. Poszedłbyś na zakupy?

-Jak ugotujesz dla mnie spagethi to czemu nie.- Jungkook wzruszył ramionami przerzucając kartki z prędkością światła.

-Niech będzie. Wyślę ci smsem listę. I do cholery zostaw mojego laptopa!

-Pa pa, hyung.- rozłączył się z błogim uśmieszkiem na ustach. -Makarooon~

°°°°

Min YoonGi nie potrafił skupić się na swojej pracy. Radość ze znalezienia nowej niani dla córki przeminęła zastąpiona smutkiem i złością. Tak bardzo starał się aby jego relacje z Seokjinem były normalne, aby nie kłócili się i nie wracali do przeszłości. Rany miały się zagoić. Jin jednak ciągle je rozdrapywał i to w najmniej odpowiednich momentach. Jego rana wciąż była świeża.

-Tatusiu...- głowa dziewczynki wysunęła się zza uchylonych drzwi. -Pobawisz się ze mną?

-Muszę pracować, kochanie.- przetarł ręką twarz i uśmiechnął się przepraszająco.

-Och.. a mogę ci pomóc?

-Chodź tu kochanie.- poklepał puste miejsce obok siebie. -Mam tu nowe projekty ale zupełnie nie wiem jakie mają mieć kolory.

-Mogę je pokolorować?- wdrapała się na łóżko i z nadzieją spojrzała na tatę.

-Oczywiście, są całe twoje. Tu masz kredki.- podał jej plastikowe pudełko. -Możesz nawet coś dorysować.

-Dzięki Appa!

Mężczyzna z czystym uwielbieniem wpatrywał się jak jego córka pokrywa białe kartki kolorowymi kreskami i wzorami. Soomin pełna skupienia, z wysuniętym czubkiem języka kolorowała nie zauważywszy pełnego troski spojrzenia taty.

-Jin pomógł ci z Angielskim?

-Mhhm.... Oppa powiedział, że idzie mi co raz lepiej.

-To genialnie. Jesteś taka mądra.-pogłaskał ją po głowie. -Taka mądra...

-Jak mamusia.

-Tak.

-Jin Oppa też tak mówi.

-Chodź, zrobię ci warkoczyki.- szybko zmienił temat.

-Dobrze tato. Ale chcę dwa duże!

Dla Mina było to jak wspomnienie z dzieciństwa gdy Sohyun zmuszała go do zaplatania sobie warkoczy. To bolało i mężczyzna każdego dnia zdawał sobie sprawę z tego jak są do siebie podobne. Oczy zaszkliły mu się.

-Tata cię kocha, wiesz o tym, prawda?

Niania od zaraz [ 1/13 ]

A/N: Jakkolwiek ten fanfiction jest absurdalny to tylko komedia z romansem i dzieckiem w tle. Żadnych angstów, dużo fluffu i ojcowskiej, nieograniczonej miłości.

°°°°

Jimin sam nie wiedział dlaczego się zgodził. Stał tam jak idiota gapiąc się na najprzystojniejszego mężczyznę na świecie, w dłoni dzierżył paczkę z przesyłką i kiwał głową na każde słowo, które padało z jego ust. Nie miało znaczenia to, że nawet nie słyszał o co chodzi, głośno włączony telewizor i kłótnia z mieszkania obok zagłuszały wszystko. Widok wąskich różanych warg, oczu w kolorze ciemnej kawy i włosów idealnie zaczesanych także go rozpraszał. W końcu był jeszcze młody, jego chormony buzowały jak to Taehyung mawiał: nic co ludzkie nie jest mi obce. Tak więc korzystał z młodości ile mógł. Widział seksownego mężczyznę i 10 na 10 przypadków lądował z nim w łóżku. Nie był dziwką, szanował się. Dbał o bezpieczeństwo, bez prezerwatyw nie wychodził z domu oraz nie obciągał nikomu. Nigdy też ich nie całował w usta, dla niego oznaczało to przywiązanie i choć Jungkook naśmiewał się z niego, dalej stosował się do swoich niepisanych zasad.
Przełykając ślinę dał mężczyźnie wepchnąć się do domu i zamknąć za sobą drzwi. Dopiero po chwili zorientował się, że drzwi właśnie zostały zakluczone i stał teraz w holu z małą dziewczynką.

Na to nie był przygotowany.

- Jesteś moją nową nianią? - bujała się na stopach z zaciekawioną miną.

Zdecydowanie...

- Ja.. nie. Ja mam tylko paczkę!

- Ale tatuś zamknął za tobą drzwi a ja nie mam klucza. Zostałeś więc ze mną.

- Musisz mieć gdzieś jakieś zapasowe. - rozglądał się zdenerwowany.

- Nie mam. - pokiwała przecząco głową podchodząc bliżej. - Jestem Soomin i mam siedem lat, a ty?

- Ten twój tatuś nie uczył cię, że nie rozmawia się z obcymi? - krok w tył nic nie dał, za nim znajdowała się drewniana tafla drzwi.

- Uczył, i Jin oppa też ale moja niania rozchorowała się. - wzruszyła ramionami unosząc głowę do góry. - Więc to ty musisz się mną zająć.

- To głupia pomyłka. Soomin, tak? Słuchaj, nie jestem żadną nianią ani opiekunką. Jestem dostawcą a twój tata zamówił paczkę i jestem. - pstryknął palcami, kucając. - Przykro mi ale nie mogę się tobą zająć. Pracuje.

- Nie, teraz jesteś ze mną a te drzwi są mocne. Nie wyważysz ich. Chodź, oprowadzę cię. - mocny uchwyt na nadgarstku zmusił go do wstania.

- To jest kuchnia. Tatuś nie umie gotować ale gdy ma wolne to zawsze coś tu robi. To jest salon. Mi się tam nie podoba ale tatuś tak lubi.

Na środku salonu stała czarna kanapa przed nią biały, puchaty dywan a pod ścianą komoda z telewizorem. Wysokie głośniki i wieża oraz regały z książkami i zdjęciami stały po obu jego bokach. Wszystko to było w odcieniach bieli i czerni oraz, w przypadku ścian - beżowe. Minimalizm pełną parą.

- Jest chłodno. - mruknął czując się źle w domu obcego, ale przystojnego, mężczyzny.

- Tak. - ucieszyła się ciągnąc go dalej. - A to mój pokoju.

Żółte ściany w kolorowe motylki przytłoczyły go. Ich skrzydełka mieniły się w promieniach słońca padających z dużych okien. Firanki także były w motylki, tym razem jednak białe. Łóżko w zupełnym nieładzie - pościel zmiętolona, poduszka na podłodze wraz z pluszowymi miśkami. Białe biurko pod ścianą i duża szafa. No i pełno zabawek w kolorowych, plastikowych pudłach. Różdżka z gwiazdą na końcu leżała na białym dywanie.

- Ładnie, no nie? Robili go dla mnie wszyscy koledzy tatusia.

- Taki.. Oryginalny? Siostrze mojego przyjaciela na pewno by się spodobał.

- Moim koleżanką też się podoba. Do pokoju tatusia nie możesz wejść.

- Nawet nie chcę. Jestem tu przez przypadek. Zajmę się tobą ale tylko ten jeden raz. - powiedział zrezygnowany odkładając kartonowe pudełko na komodę w holu.

Zdjął buty, cały czas pod czujnym spojrzeniem dziewczynki i szedł do salonu niepewnie. Soomin siedziała na dywanie i rozpakowywała ciastka. Usiadł więc naprzeciwko niej po turecku.

- Masz więc siedem lat? - zaczął rozmowę zastanawiając się czy jej ojciec nie uzna tego za pedofilstwo.

- Dokładnie tak. - podsunęła mu opakowanie z ciastkami czekoladowymi. - Powiedz mi coś o sobie. Jestem ciekawa.

- Jestem Jimin, na pewno jestem od ciebie starszy bo mam dwadzieścia jeden lat. To o czternaście więcej.

- Jestem dobra z matematyki.

- To fajnie, chyba. - chrupał powoli ciasteczko. - Ja byłem raczej słabym uczniem. Najlepszy byłem z wuefu. No a dziś pracuję jako dostawca na poczcie. Ucz się więc pilnie, bo nauka to potęgi klucz. Czy coś.

- To fajna praca. Ja chcę być strażakiem albo policjantem.

- Dziewczynki zazwyczaj nimi nie są.

- Hopi oppa mówi, że mogę być kim tylko chce.

- I ma rację ale musisz przemyśleć swoją decyzję. To bardzo niebezpieczne zawody.

- I tak nimi zostanę.

- Ja zawsze chciałem być lekarzem ale studia medyczne są bardzo trudne. Taehyung mówi, że porywam się z motyką na słońce.

- To znaczy, że głupia osoba chce na przykład zostać naukowcem?

- W pewnym sensie tak. Jesteś naprawdę mądra.

- Dziękuję. Chcesz ze mną ułożyć puzzle? - jej cicha propozycja zdziwiła go.

- Stało się coś?

- Nie wiem czy lubisz się bawić. Tatuś zazwyczaj nie ma dla mnie czasu a jeśli ma akurat wolne to bardzo nie lubi puzzli.

- Och, twój tata musi być zapracowany. Nie martw się ja akurat lubię puzzle. - uśmiechnął się lekko.

- To wspaniale! Już cie lubię.

°°°

- Powiedz im, że nie mam na to czasu. Jak chcą podpisać ze mną umowę to niech sami się do mnie pofatygują. Mi na tym nie zależy.

- Dobrze, proszę pana.

- I poproszę czarną herbatę. Ten dzień nigdy się nie skończy. - westchnął siadając na fotelu.

Praca w dużej korporacji, zwłaszcza jako jej szef, bywała naprawdę ciężka. Wszelkie papiery musiał podpisywać właśnie on, latało więc za nim stado zniecierpliwionych sekretarzy z innych firm z kolejnymi pomysłami. Jego osobista sekretarka, znana powszechnie jako Jirin, była leniwą trzydziestolatką o osobowości piętnastolatki, dla której praca była raczej dodatkiem do życia. Jej biurko zawalone było buteleczkami lakieru do paznokci i cieni, maskar i szminek. Dokumenty leżały zawsze gdzieś z boku. Min, po mimo wielu skarg od innych pracowników, nie potrafił jej zwolnić. Okej, może i zachowywała się jak rozwydrzona nastolatka ale jedno trzeba jej było przyznać - potrafiła wszystko załatwić. Odkopać dokumenty sprzed czterech lat? Zrobione. Oprowadzić nie zapowiedzianą wycieczkę delegatów z Francji po firmie? Nie ma problemu. Załatwić modela na ostatnio chwilę? Nic prostszego. Była wręcz idealna do tej pracy - cięta, wyluzowana i gotowa do zrobienia wszystkiego aby firma nie podupadła. Min nie wiedział dlaczego taka jest, nawet nie chciał o tym myśleć, ważniejsze było to, że jego marka rozpoznawalna była na całym świecie.

- Czarna herbata raz. Pozwoliłam dosypać sobie dwie łyżeczki cukru. Wyglądasz na zmarnowanego.- biały kubek stanął przed nim a ciemny płyn zafalował.

- Dzięki. Nie uwierzysz jeśli powiem ci, że zostawiłem moją córkę zamkniętą w domu z całkowicie obcym facetem.

- Wiedziałam, że masz różne fetysze ale... serio?- uniosła brwi siadając na rogu biurka. - Ile ona ma lat? Sześć? Siedem? Mniejsza... Chyba muszę ci teraz powiedzieć, że jesteś najgorszym ojcem na tej planecie ale po twojej minie sądzę, że już o tym wiesz.

- Jestem okropny. Zupełnie nie mam dla niej czasu, po prostu chyba się do tego nie nadaje.

- Stany depresyjne ci się uaktywniły? O ile wiem nie dobijasz jeszcze do czterdziestki, więc to nie kryzys wieku średniego. Nie da się być dobrym rodzicem od tak.- wykonała bliżej niezidentyfikowany gest ręką. - Tego się uczy przez lata. Raz idzie lepiej, a raz gorzej. Spójrz na mnie, ja nie mam dzieci, wiem, że teraz bym nie podołała temu zadaniu. Ty zostałeś rzucony na głęboką wodę bez żadnego koła ratunkowego. Pamiętam jaki był tu zamęt cztery lata temu. Istny chaos, a ty i tak podjąłeś się tego wyzwania. To samo w sobie sprawia, że jesteś niesamowity. Ile to się słyszy tych opowieści o złych ojcach, którzy dla kariery porzucają dzieci.

- To i tak za mało.

- Zapewne tak. Miejmy tylko nadzieję, że to nie jest żaden pedofil.

- Wyglądał na młodego. - pokręcił głową odstawiając kubek na bok. Herbata była lurowata. - Był raczej zdziwiony moim zachowaniem. Zagubiony.

- Nie dziwie się. Zresztą jeśli coś złego by się działo, to Soomin zadzwoniłaby. Nie chcę też pokazywać ci jaki jesteś głupi ale ty też możesz do niej zadzwonić.- zaśmiała się widząc jego minę.- Głupek.

- Faktycznie. - wyciągnął z kieszeni marynarki smartfona i wybrał numer.

- Halo? Tatusiu to ty?

- Tak, to ja Soonmin. - odpowiedział z ulgą słysząc głos córki. - Wszystko w porządku?

- Tak! Jimin jest super! Ułożył ze mną puzzle a teraz robi mi naleśniki! Jest lepszy niż wszystkie nianie! - ekscytowała się dziewczynka.

- Jimin? - wyszeptała kobieta. - Seksowne imię.

- Na pewno dobrze się bawisz? Mógłbym z nim porozmawiać?

- Jasne, tatusiu. Nie martw się. Ty też musisz go poznać.

Przez chwilę w słuchawce było słychać szmery i odległy głos dziewczynki. Na chwile zapanowała cisza, Yoongi w napięciu stukał palcami o blat, aż nie usłyszał niepewnego głosu.

- Um.. dzień dobry?

- Z tej strony Min YoonGi, ojciec Soomin. Musisz mi wybaczyć moje zachowanie z rana, byłem naprawdę mocno spóźniony do pracy a dotychczasowa niania nagle zrezygnowała. Byłeś moją ostatnią deską ratunku. - wymamrotał na jednym wdechu.

- Ale nie jesteś pedofilem, no nie? - wtrąciła się Jirin.

- Nie, nie. Nie jestem! Znaczy się... nie zrobię nic pańskiej córce, choć nie powiem, bardzo nie podoba mi się ta sytuacja.

- To dobrze. Naprawdę źle się czuję z tą sytuacją i niech pan nie myśli, że nie martwię się o swoją córkę ale ta sytuacja wymagała ode mnie szybkich decyzji. Nie znam pana, więc liczę, że nic z mojego domu nie zniknie. Po za tym zapłacę panu i usprawiedliwię pana przed pracodawcą.

- Nic nie zniknie, obiecuję. Co do mojej pracy... już wyleciałem, więc niech się pan nie przejmuje. Zajmę się dziś Soomin tak długo jak będzie trzeba.

- Dziękuję bardzo, naprawdę dziękuję. Nie mam pojęcia, o które skończę dziś pracę ale potem wszystko jeszcze uzgodnimy.

- Dobrze.- w słuchawce zapanowała na chwilę cisza. Jirin wymieniła z Yoongi szybkie spojrzenie. - Przepraszam, muszę kończyć. Naleśniki mi się przypalają. Do widzenia!

- Umie gotować. - zauważyła błyskotliwie kobieta. - Nie jest pedofilem, ma seksowne imię i głos, który świetnie by brzmiał wykrzykując twoje imię przez całą noc.

- Ty... co..ty

- No i właśnie wyrzucili go z pracy. Ja bym się z nim trochę zabawiła.

- Zamknij się.- wysyczał widząc jej rozbawione spojrzenie. - Ughr.. po prostu siedź cicho.

- Wybacz, ale to napięcie seksualne wokół ciebie jest zbyt widoczne. - cmoknęła teatralnie wstając z mebla. - Poszedłbyś do jakiegoś klubu czy coś, a nie...

- Błagam cię, zamknij się.

- Okej. W takim razie to ty zajmiesz się wysłannikami z konkurencyjnej firmy, którzy czekają w holu.

Gdy wychodziła z biura Yoongi miał ochotę rzucić w nią kubkiem. Zdecydowanie musi załatwić sobie nową sekretarkę.

°°°

Jung Hoseok starał się ogarnąć rzeczywistość. Barkiem przyciskał do ucha telefon, w którym słychać było znudzonego Namjoona. Ręce do łokci zanurzone miał w pianie i wodzie, w której mył naczynia. Szum wentylatorów zagłuszał jego własne myśli a jego chłopak nawijał dalej. Namjoon nie był najrozmowniejszą osobą na świecie, wolał raczej swoje uczucia przelewać na papier. Oczywiście, zdarzało się, że ucinał sobie godzinne konwersacje z Sugą czy nim samym ale to raczej w cztery oczy. Nie lubił rozmów przez telefon. Właściwie nie przepadał też za esemesami. Taki już był i właśnie za to kochał go Hoseok.

- Dzisiaj wracam kochanie. Mam dla ciebie prezent.

- Nie musiałeś mi nic kupować. - zaśmiał się lekko zakręcając kurek od kranu. - To żadna okazja.

- Dobrze wiesz, że lubię obdarowywać cię prezentami.

- Kiedyś na tym zbankrutujesz. Zadzwonisz do mnie gdy już wylądujesz? Nie chciałbym przywitać cię w rościągniętej pidżamie.

- Jak dla mnie to okej. Dobrze, zadzwonie. Do zobaczenia kochanie.

- Pa, pa.

Pożegnał się z uśmiechem na ustach. Wytarł palce w wilgotny już ręcznik i wyłączył telefon.

Zegar wybił już szesnastą. Klientów wciąż przybywało a nogi Hoseoka odmawiały już posłuszeństwa. Jego praca jeszcze się nie skończyła ale dzięki swojemu wewnętrznemu urokowi udało mu się zbajerować szefową. Dzięki temu kończył już za nie całą godzinę i perspektywa ciepłego koca i miękkiej kanapy była bliżej niż na wyciągnięcie ręki. Wentylator wyłączył się na chwilę z przegrzania. W tym czasie jedna z kelnerek weszła do kuchni. Przedarła się przez labirynt blatów i kuchenek, przy których stali kucharze i podeszła do niego.

- Padam na twarz. - westchnęła stawiając stos talerzy na blacie.

- Masz mocno podkrążone oczy.- przyznał biorąc kolejny porcelanowy talerz.

- Och wielkie dzięki.- sarknęła. -Mniejsza, muszę wracać na salę. Miłego dnia czy coś.

Kiedy Hoseok został już sam przy zlewozmywaku nucąc pod nosem i myślami odpływając daleko przed siebie. Jeszcze tylko parę godzin i będzie mógł zatonąć na nowo w objęciach swojego chłopaka. O niczym więcej na ten moment nie marzył.